جواهر ده - رامسر

جواهر ده - رامسر (راهی طولانی باقیست...)

لازم نیست که بگم زمان مثل برق و باد می گذره. همه می دونیم و لمس می کنیم. معیارهای مختلفی هم برای اینکه بفهمیم همه چیز زود می گذره وجود داره. مثلا سالگرد تولد یکی از این معیارهاست. برای خیلی چیزای دیگه هم سالگرد می گیرم که باز به خودمون یادآوری کنیم. حالا به همه یاد آورها برای من، سالگرد تاسیس این بلاگ هم اضافه شده.

The Coach اولین بلاگ من نبوده. بلاگ نویسی را از سال 80 فکر می کنم شروع کردم و بلاگهایی که داشتم بیشتر در زمینه ادبیات، داستان کوتاه و فیلم بوده. اولین بلاگم آبی بزرگ نام داشت که مثل خیلی ها که تازه شروع به بلاگ نویسی می کنند محتویاتش نوشته های شخصی بود.

اما از سال گذشته احساس کردم که دیگر مرزی بین علاقه و کارم وجود نداره و همه آنچه که انجام می دهم همان علایقم است پس خیلی بدیهی بود که همین علاقه تبدیل بشه به این بلاگ. این بلاگ هم در این یکسال پیشرفت داشته و از این بابت خوشحالم. تمام سعیم اینست که آنچه که اینجا می نویسم نتیجه اش تولید محتوا باشد و فقط به ترجمه ختم نشود. همه می دانیم که تولید محتوا کردن یعنی فکر کردن و زمان گذاشتن که گاهی کار سختی می شود. اما نوشتن در این بلاگ مزایای بسیاری برایم داشته که می توانم به موارد زیر اشاره کنم:

  • یادگیری یادگیری یادگیری: نوشتن در اینجا باعث شده تا با مباحث جدیدی آشنا بشم. نظرات خوانندگان هم بسیاری از مواقع دوباره مرا به فکر انداخته و باعث شده تا مطالب جدید بر اساس سوالات و نظرات آنها بنویسم.
  • آشنایی با افراد جدید: به واسطه نوشتن در این بلاگ با افراد جدیدی آشنا شدم که به شکلی شگفت آور توانسته ام از نظرات و تجربیاتشان بهره بگیرم. در این مورد اصلا فکر نمی کردم که چنین اتفاقی بیافته. افرادی که هیچگاه ملاقاتشان نکردی اما تبادل نظرات، تجربیات و دانش بسیار موثری با آنها داری.
  • اعتبار شخصی: نوشتن در اینجا باعث شده تا بسیاری از مشتریان که مطالب اینجا را دنبال می کنند با طرز فکر و نگاه من آشنا شوند و تیجه اینکه توانسته ام تعامل بهتری با افراد و مشتریان داشته باشم.
  • اکسیژن: حالا دیگر نوشتن در این سایت حکم اکسیژن دارد برای من. The Coach بخشی از فعالیتهای روزانه ام شده و من نمی توانم به اینجا فکر نکنم.

هنوز اهداف زیادی برای اینجا دارم و سعی می کنم محتویاتش را حرفه ای تر کنم. همه آنچه که می دانم اینست که هنوز راه درازی باقی مانده. راهی طولانی…

Showing 0 comments
  • مطهری
    پاسخ

    تبریک میگم یک سالگی رو !
    وب سایت ، وبلاگ و یا فروم هرکدوم تجربه های جالبی هستند. من بیش از 2 سال مدیر یک فروم و مسئول یک وبلاگ گروهی بودم. در طول این مدت خیلی مهارت ها رو کسب کردم و نظرم نسبت به خیلی چیزها عوض شده. کسانی که من رو میشناختند از قبل، کاملا قبول دارند که رفتارم خیلی فرق کرده.
    سر و کله زدن با آدم های مختلف ، گوش کردن عقایدشون ، تلاش کردن برای کسب اطلاعات بیشتر ، تلاش برای خوش اخلاق بودن و جذب ، رعایت قوانین فروم ، یافتن دوستان و همکاران جدید ، شناخته شدن توی یک جمع عظیم ، کسب احترام ، تحمل فحش شنیدن و تهدید و انتقاد و ….
    خیلی تجربه جالبیه. این ها همگی در بازه 16 سالگی تا 18 سالگی اتفاق افتاده و من واقعا خیلی خوشحالم که وارد چنین کارهایی شدم.
    یاد گرفتم که چطور یک کار رو از صفر صفر شروع کنم و تا یک حد خیلی خوب برسونمش. مطمئنم در آیندم هم خیلی تاثیر داره.

  • Ellie
    پاسخ

    Amir jan … you know I always enjoy reading your writings. I wish you good luck in walking this long long road …

  • مجيد آواژ
    پاسخ

    به شادي و ميمنت
    اميدوارم اين وبلاگ 100 ساله بشه و ماهم بيايم بخونيم و نظر بديم. به شما به خاطر وبلاگ خوبتان تبريک مي گويم

  • nooshint62
    پاسخ

    mobarakeeeeeeeeeeeee azizam …

  • امین
    پاسخ

    تبریک میگم، برای من که آشنایی با شما به واسطه این وبلاگ خیلی خوشحال کننده است
    موفق باشید

  • حامد سعیدی فرد
    پاسخ

    تبریک و به امید ادامه کار این وبلاگ و نوشته های خوب شما

  • Amir Mehrani
    پاسخ

    بسیار ممنون از همه

  • سعید
    پاسخ

    سلام

    تبریک می گم.

    من چند هفته ای هست که با بلاگت آشنا شدم.
    خیلی مفید بوده.

    “سخن روز” رو هم دنبال می کنم.

    موفق باشی

  • raminmehrani
    پاسخ

    آمدن عید مبارک بادت…

Leave a Comment