امروز دکتر گفت دیگه لازم نیست این قرص رو بخورم. توقف مصرف این قرص دقیقا بعد از ۷ ماه داره اتفاق می‌افته. ۷ ماه هر روز درست راس ساعت ۷ عصر صدای آلارم موبایلم بلند می‌شد و به من می‌گفت که باید یکی از این قرص‌های صورتی را بیرون بکشم و با کمی آب از حلقم پایین بدهم.

وقتی دکتر گفت دیگه دوره مصرف این دارو تموم شده احساس عجیبی داشتم. الان ۲۰ دقیقه از ۷ گذشته و موبایلم برای آخرین بار آلارم را زد و من برای همیشه این آلارم را حذف کردم. وقتی کاری را هر روز برای مدت ۷ ماه انجام بدهی تبدیل به عادت و استایل زندگیت می‌شه. حتی دیگران هم به این شیوه زندگی تو عادت می‌کنن و می‌دونن که تو هر روز راس ساعت ۷ دقیقا چه کاری انجام می‌دی و اگر احیانا فراموش هم کنی، آنها هستند که به تو یادآوری کنن.

دارم وسوسه می‌شم یکی دیگه از این قرص‌ها را بالا بندازم. این قرص ۷ ماه ضامن این بود که خون در بدن من لخته نمی‌شود که باعث مردنم شود. حتما قبول می‌کنید که حالا که لازم نیست دیگر آنها را مصرف کنم، حق دارم که کمی بترسم حتی. این‌ قرص مثل رفیقی بوده که همیشه از جون من محافظت می‌کرده و حالا باید باهاش خداحافظی کنم. می‌دونم که این بیشتر یک تاثیر روانی است تا یک تاثیر فیزیکی. اما تاثیر روانی عمیقی است.

احساسم مثل روزی است که برای اولین بار یدک‌های دوچرخه را باز می‌کنند تا روی دو چرخ رکاب بزنی و به رکاب‌های اولت اطمینان نداری. یا مثل اون موقع که تیوپ نجات را ازت می‌گیرند و ازت می‌خوان که برای اولین بار بپری در قسمت عمیق استخر. هنوز به توازن حرکت دست و پاهات اطمینان نداری و با خودت فکر می‌کنی که اگر به زیر آب بری چه اتفاقی ممکن است برایت بیافتد.

۷ ماه این قرص همراه من بوده. بخاطر همین است که حالا وسوسه می‌شم یکی دیگه بالا بندازم…

Share