The Coach

اگر دقت کرده باشید وقتی وارد سایتها و بلاگهای خارجی می شوید، مجموعه ای از تبلیغات متفاوت تصویری، متنی و تبلیغات متحرک را می بینید. احتمالا تعداد زیادی تبلیغات ویدئویی هم تا کنون دیده اید و اگر مجلات خارجی را هم دیده باشید تعداد زیادی تبلیغات رنگارنگ از شرکتهای مختلف فعال در زمینه فناوری اطلاعات مشاهده کرده اید.

اما تبلیغات در ایران چه در محیط اینترنت و چه خارج از آن، فعالیت محدودتری دارد. عمده تبلیغات شرکتهای فناوری اطلاعات از طریق مجلات کامپیوتری یا مجلات تخصصی مثلا در زمینه مدیریت، منابع انسانی، مالی و … است. بخش دیگری از تبلیغات در سایتهای اینترنتی است که بسیار محدود هستند و حتی شرکتهایی که رو به تبلیغات اینترنتی می آورند، تعدادشان بسیار کم است. یکی از شرکتهای پیشرو در این زمینه همکاران سیستم است که در سایتهایی مثل ITanalyzer.ir تبلیغات خود را قرار می دهد و این علاوه بر تبلیغات ثابت مجله ای است. در حوزه تلویزیونی اما این موضوع بسیار محدودتر است. شناخته شده ترین تبلیغات تلویزیونی مربوط به خدمات ایرانسل است که علاوه بر معرفی خدمات ارتباطی به معرفی خدمات اینترنتی خود هم می پردازد. بخاطر دارم که دو سه سال پیش شرکت آسیاتک برای مدت محدودی خدمات اینترنتی خود را از طریق تلویزیون تبلیغ کرد.

اما این سوال وجود دارد که چرا تبلیغات در حوزه فناوری اطلاعات تا این حد محدود است؟ موارد زیر به نظر من می رسد:

• حجم پایین گردش مالی در صنعت IT باعث می شود تا هزینه صرف شده برای تبلیغات بسیار پایین باشد. صرف هزینه ۲۰میلیون تومان در سال برای تبلیغات برای یک شرکت IT عددی قابل توجه است.
• فراگیر نبودن خدمات IT در کشور هم باعث می شود تا تبلیغات همه جانبه در این زمینه مطرح نشود. بیشتر خدمات IT به شرکتها ارائه می شود و نه به اشخاص.
• بدلیل ارائه خدمات به دیگر صنایع، صنعت IT در کشور چهره ای جدی دارد و تبلیغات در این شرایط محدود می شود.
• عدم آشنایی آژانسهای تبلیغاتی با مفاهیم موجود در IT و عدم امکان ارائه طرح های مناسب این صنعت.

موارد دیگری اگر به نظر شما می رسد، مطرح کنید.

اینطور که نمودارها نشون می دن و البته با توجه به تعداد کم شرکت کنندگان، انگار محدودیت حجمی بیشترین طرفدار را بین مدیران IT داشته است.

اگر مطلب آیا باید در محل کار به سوشیال نتورکها دسترسی داشت؟ را مطالعه کرده باشید، حتما متوجه شده اید که پیدایش شبکه های اجتماعی موضوع جدیدی برای شرکتها و مدیران IT مطرح کرده اند و آنها را دچار چالشی جدید نموده اند. ظاهرا بحث جدی در این خصوص راه افتاده و گروهی از مدیران عقیده دارند که دسترسی به این سایتها باید محدود شود و عده ای هم از آزادی دسترسی به این سایتها حمایت می کنند.

اما گزارش جدیدی منتشر شده که نشان می دهد ۶٫۸% درصد از آدرسهای اینترنتی در شرکتها به فیس بوک ختم می شود و ۱۰% از کل پهنای باند اینترنت در شرکتها برای دسترسی به یوتیوب صرف می شود. این گزارش بر اساس آنالیز ۱۳بیلیون آدرس اینترنتی که در ترافیک اینترنتی شرکتها ثبت شده، تهیه گردیده است. این گزارش نشان می دهد که مجموعه استفاده از فیس بوک و یوتیوب از مجموع استفاده از گوگل و یاهو بیشتر است.

در کل ۳٫۴% از آدرسهای اینترنتی توسط کاربران شرکتی به گوگل می رسد، ۲٫۸% به سرویس تصویری یاهو و ۲٫۴% به سایت یاهو. همچنین ۱٫۷% از آدرسهای اینترنتی ناشی از کلیک بر روی بنرهای تبلیغاتی سایتها است.

در طبقه بندی میزان پهنای باند صرف شده اینترنت در شرکتها هم شرایط اینگونه است:

فیسبوک ۴٫۵%

سرویس ویندوز آپدیت ۳٫۳%

سرویس عکس یاهو ۲٫۷%

گوگل ۲٫۵%

علی نعمتی شهاب دانش‌آموخته مهندسی صنایع و دانشجوی کارشناسی ارشد MBA در دانشگاه صنعتی امیرکبیر است. وی دارای ۵ سال سابقه فعالیت در حوزه مشاوره مدیریت و به‌ویژه مشاوره مدیریت فناوری اطلاعات است و در چند پروژه ملی مرتبط با توسعه کاربردهای فناوری اطلاعات در کشور همکاری داشته است.

چند روز پیش خبری دیدم با این‌ عنوان که Infosys با یک قرارداد ۱۰۰ میلیون دلاری فعالیت‌های مربوط به مدیریت IT را در شرکت معظم مایکروسافت به دست گرفت. این خبر بسیار جالب است؛ از این‌ جهت که Infosys به‌عنوان یک شرکت مشاوره فناوری اطلاعات از یک کشور در حال توسعه توانسته است به سطحی از توانایی برسد که شرکتی هم‌چون مایکروسافت فعالیت‌های مربوط به فرایندهای حاکمیت فناوری اطلاعات خود را به آن بسپارد.

Infosys یک شرکت مشاور فناوری اطلاعات هندی است که در سال ۱۹۸۱ و با سرمایه‌ای برابر ۲۵۰ دلار آمریکا تأسیس شده است. درآمد کنونی این شرکت حدود ۴/۸ میلیارد دلار آمریکا است. این شرکت به صورت تخصصی به ارایه خدمات مشاوره فناوری اطلاعات می‌پردازد که از میان آن‌ها می‌توان به مشاوره کسب و کار، حل مسئله به کمک راه‌حل‌های فناوری اطلاعات، طراحی و پیاده‌سازی نرم‌افزارهای کاربردی (Applicationها)، یکپارچه‌سازی سیستم‌های اطلاعاتی جزیره‌ای سازمان‌ها، نگهداری سیستم‌های اطلاعاتی و ارایه خدمات برون‌سپاری فرایندهای کسب و کار اشاره نمود. (اطلاعات بیش‌تر این‌جا)

آشنایی من با Infosys به شکلی کاملا اتفاقی رخ داد: یک روز که داشتم برای کارم دنبال مطالبی در زمینه معماری سازمانی می‌گشتم به نتایج پیمایش جالب توجه این شرکت در مورد روندهای روز معماری سازمانی در سراسر جهان رسیدم؛ گزارشی بسیار کامل که به خوبی نشان می‌داد که وضعیت روز معماری سازمانی در دنیا به چه شکل است، چه محرک‌هایی باعث آغاز پروژه‌های معماری می‌شوند، تمرکز پروژه‌های معماری بر چه موضوعاتی است، ابزارهای مورد استفاده در پروژه‌ها چیستند و …

اما چیزی که من را به شناخت بیش‌تر Infosys علاقه‌مند کرد، هندی بودن این شرکت بود. این‌که یک شرکت مشاوره در یک کشور در حال توسعه بتواند چنین بستر تحقیقاتی عظیمی را برای بررسی روندهای یک صنعت بزرگ در جهان ایجاد کند و از آن مهم‌تر این‌که این شرکت بتواند اعتماد و اعتبار لازم را برای انجام چنین تحقیقی در سطح بین‌المللی کسب کند، نکته بسیار جالب توجهی بود. همین موضوع انگیزه‌ای شد تا تلاش کنم شناخت بیش‌تری نسبت به Infosys و فعالیت‌های کسب کنم و از هر از چند گاهی به سایت این شرکت برای کسب اطلاع از فعالیت‌ها و نتایج تحقیقاتی آن سر بزنم.

در مورد شرکت Infosys چند نکته بسیار جالب وجود دارد:

۱٫ توجه بسیار زیاد به تحقیق و توسعه به‌عنوان یک عامل حیاتی در رشد یک شرکت مشاوره به‌ویژه در سطح بین‌المللی: تفاوت بسیار زیادی وجود دارد بین این‌که شما به‌عنوان یک مشاور مزیت رقابتی‌تان را خودتان تولید کنید تا این‌که حداکثر ترکیب مناسبی از نتایج تحقیقات و تجارب دیگران ارایه دهید. Infosys امروز می‌تواند در سطح جهانی رقابت کند؛ چرا که خودش را محدود به مدل‌ها و مفاهیم مطرح در کتاب‌ها و مقالات نکرده است.

۲٫ Infosys سبد بسیار کاملی از محصولات را ارایه می‌دهد: این یکی بسیار نکته مهمی است. Infosys از یک سو خدمات مشاوره کسب و کار و مدیریت فناوری را ارایه می‌کند و از سوی دیگر، راه‌حل‌های تکنولوژیک متناسب آن‌ها را طراحی و پیاده‌سازی می‌کند. این مزیت رقابتی به شدت این شرکت را از شرکت‌های رقیب متمایز می‌کند؛ چرا که اغلب شرکت‌‌های فعال در صنعت فناوری اطلاعات یا صرفا مشاور هستند و یا صرفا کدنویس. تجربه شخصی من نشان‌دهنده وجود یک فاصله قابل تأمل میان دیدگاه‌های این دو گروه شرکت‌ها نسبت به ماهیت مسائل پیش‌روی سازمان‌ها و چگونگی حل آن‌ها با استفاده از قابلیت‌های فناوری اطلاعات (IT Capabilities) است. Infosys برای متمایز کردن خود درست روی این شکاف دست گذاشته و آن را پر کرده است!

۳٫ Infosys خودش را محدود به بازار داخلی نکرده است: هر چند شاید الگوگیری از این رویکرد در اقتصاد بسته ایران چندان آسان نباشد؛ اما در هر حال این موضوع که Infosys خود را محدود به بازار داخلی کشور خود نکرده و برای ورود به بازارهای جدید تلاش کرده است، موضوعی قابل تأمل است. Infosys با این کار هم تجارب جدیدی را در یک محیط اقتصادی پیشرفته‌تر و پیچیده‌تر کسب کرده (چون طبعا با مشکلات و چالش‌های جدیدی در این محیط جدید مواجه شده است) و در عین حال بر مبنای رقابت شدید موجود در محیط بین‌المللی، بیش از پیش به لزوم توجه به دو عامل اول به‌عنوان مهم‌ترین ابزار بقای خود پی برده است. ضمن این‌که همکاری با شرکت‌های معتبر بین‌المللی و درس گرفتن و الگو گرفتن از شیوه‌های کاری، متدولوژی‌ها و ابزارهای مورد استفاده آن‌ها نیز قطعا تأثیر بسیار زیادی بر توسعه این شرکت داشته است (اگر در ایران کار مشاوره کرده باشید و در همان حوزه کاری‌تان نمونه‌های کار شرکت‌های مشاوره خارجی را دیده باشید درک می‌کنید منظورم چیست!)

Infosys با این ویژگی‌ها یک نمونه بسیار قابل تأمل برای فعالان صنعت مشاوره فناوری اطلاعات در ایران است؛ این‌که شرکتی با سرمایه اولیه ۲۵۰ دلار آمریکا ظرف ۲۰ سال به چنین غولی تبدیل شود می‌تواند درس‌های بسیار زیادی را ـ در مورد این‌که چگونه یک شرکت مشاوره IT را بنا نهیم و آن را توسعه دهیم ـ برای ما در بر داشته باشد. خوشحال می‌شوم که نظرات شما را نیز در مورد درس‌هایی که می‌توان از مطالعه شرکت‌هایی چون Infosys به دست آورد بدانم.

در مطلب قبل درباره سیاستهایی که شرکتهای خارجی در خصوص دسترسی به سوشیال نتورکها اتخاذ می کنند توضیح دادم. اما حقیقت اینه که در شرکتهای ایرانی ما یک پله عقب تر قرار داریم و مسئله دسترسی یا عدم دسترسی به سایتهای خاص نیست. بلکه مسئله دسترسی به خود اینترنت است.

با توجه به قوانین اینترنتی در ایران، مدیران ایرانی به هیچ عنوان نیاز نیست دغدغه این مسئله را داشته باشند که کیفیت کار کارکنانشان به دلیل صرف وقت در سایتهای خاصی افت کند. افراد دیگر این موضوع را زودتر فهمیده اند و کلن صورت مسئله در این باره در شرکتهای ایرانی پاک شده.

اما آنچه که باعث می شود تا شرکتهای ایرانی سیاستهای محدود کننده در خصوص استفاده از اینترنت برای کارکنانشان وضع کنند به نظر من می تواند شامل دلایل زیر باشد:

• اینترنت در بسیاری از شرایط مفهومی تزئینی دارد تا کاربردی
• بسیاری از کسب و کارهای ایرانی وابستگی به بستر اینترنت ندارند
• هزینه پهنای باند در ایران نسبت به دیگر کشورها گران تر است
• از آنجا که دسترسی به اینترنت با کیفیت مطلوب در ایران در اختیار همه افراد نیست پس افراد بیشتر ترغیب خواهند شد تا بخش عمده کارهای شخصی خود را در محل کار خود انجام بدهند. در نتیجه میزان بهم خوردن تمرکز و اتلاف وقت کاری در ایران به نسبت دیگر کشورها بالا می رود.

اگرچه در شرکتهای خارجی دسترسی آزاد به سوشیال نتورکها ممکن است معیار انتخاب کار باشد، در ایران دسترسی به اینترنت یک معیار است. بخصوص برای کارشناسان فنی که در زمینه IT کار می کنند.

وضعیت دسترسی به اینترنت در محل کار شما چطور است؟ آیا دسترسی تمام وقت دارید؟ آیا در ساعات خاصی به اینترنت دسترسی دارید؟ آیا قوانینی خاصی برای دسترسی به اینترنت در محل کار شما وضع شده؟

پی نوشت:

• شما می توانید در نظر سنجی درباره نحوه دسترسی به اینترنت در محل کار خود که در سایت قرار دارد شرکت کنید.

Social Media ban

ظاهرا این مطلب در گوگل ریدر درست نمایش داده نمیشه. شاید بخاطر وجود قسمت نقل قول باشه. اگر در خواندن این مطلب دچار مشکل شده اید از شما عذرخواهی می کنم و خواهش می کنم مطلب اصلی را در صفحه بلاگ بخوانید.

داشتم این مطلب رو می خوندم درباره اینکه چرا اعمال محدودیت دسترسی به سایتهای سوشیال مدیا مشکلی را حل نمیکنه و برعکس بیشتر افراد را تحریک به استفاده می کنه. در این مطلب به دو گزارش خیلی جالب اشاره شده بود که بیشتر از خود مطلب این گزارشها نظرم را جلب کردند.

گزارش اول درباره سیاستهای دسترسی به Facebook، Twitter، Myspace و LinkedIn در سازمانها است. بر اساس این گزارش ۵۴% از شرکتها دسترسی به این سایتها را برای کارکنانشان محدود کرده اند. ۱۹% از شرکتها استفاده از این سایتها را تنها در زمینه موضوع فعالیت کاری مجاز می دانند و ۱۶% هم اجازه استفاده محدود شخصی از این سایتها به کارکنانشان می دهند و تنها ۱۰% از شرکتها استفاده از چنین سرویسهایی را برای کارکنانشان آزاد گذاشته اند. آنچه که Dave Willmer مدیر موسسه Robert Half Technology که یک موسسه کاریابی در زمینه IT است و این تحقیق را انجام داده مطرح می کند اینگونه است:

استفاده از سایتهای سوشیال نتورک باعث می شود توجه کارکنان از کار اصلی منحرف شود و این منطقی است که دسترسی به چنین سایتهایی محدود شود. اگرچه این نکته را هم باید در نظر داشت که این سایتها برای بعضی از شرکتها ابزار کسب و کار است.

اما در همین زمینه گزارش دیگری مشخص می کنه که در شرکتهایی که دسترسی کامل به سوشیال نتورکها دارند گاهی پرسنل بیش از ۲ ساعت از زمان کاری خود را در این سایتها صرف می کنند. اما محدود کردن کامل دسترسی هم باعث می شود تا افراد زمان بیشتری برای دور زدن سیاستهای محدود کننده شرکت صرف کنند.

گزارش دوم هم اما جالب است. در این گزارش مشخص شده که دسترسی به سایتهایی مثل Facebook در تصمیم گیری کارکنان برای انتخاب کار در یک شرکت تاثیر دارد. بر اساس این گزارش ۳۹% از کارکنان بین ۱۸ تا ۲۴ سال حتی به دلیل عدم دسترسی به این سایتها محیط کار خود را تغییر می دهند. ۲۱% از افراد در این فاصله سنی از محدودیتهای در این زمینه ناراحت هستند. اما در سنین بالاتر، کمتر به این موضوع اهمیت می دهند.

بیشتر شرکتها به دو دلیل زیر دسترسی به سوشیال نتورکها را محدود کنند:

• از بین رفتن تمرکز کارکنان
• مصرف شدن پهنای باند اینترنت شرکت بخصوص در شرایطی که استفاده از ویدئو و دانلود آن مطرح شود

نکته جالب در این گزارشها اینست که بسیاری از کارکنان شرکتها عقیده دارند اگر محدود کردن دسترسی به این سرویسها، باعث افزایش کیفیت دیگر خدمات مبتنی بر شبکه شود، آنها هم از این سیاست استقبال خواهند کرد.

مطلب بعدی راجع به سیاستهای دسترسی به اینترنت در شرکتهای ایرانی خواهد بود. از دست ندهید!

پی نوشت:

• درباره گزارش دوم توییت کردم، یکی از دوستان گفت حالا باید تحقیق کرد که عدم دسترسی به فیسبوک چقدر باعث مهاجرت از کشور میشه!

اوایل کارم در زمینه شبکه ، کابل کشی هم می کردم. خیلی هم این کار رو دوست داشتم. عاشق این بودم که یک شلوار جین با یک تی شرت رنگ و رو رفته بپوشم و انواع آچار و پیچ گوشتی را به خودم آویزون کنم و شروع کنم به داکت کشی و سوراخ کردن دیوارها و از این جور کارا. تو یکی از این کارها مستخدم اون ساختمانی که درش کار می کردم اومد گفت: “مهندس این شوفاژای مارو هم بی زحمت یه نیگاه بنداز آب گرم نداریم!” شنیدن این حرف خیلی برام سنگین بود.

اما انگار در زمان حال زحمت همچین کارهایی به شکل اتو کشیده باید بر دوش واحدهایIT باشه.

مطلبی خوندم در بلاگ Enterprise Irregulars با عنوان The rise of energy manager role. در این مطلب نتیجه تحقیق موسسه Forrester بر روی سیستمهای مدیریت انرژی و کربن آورده شده:

از استخراج تا مصرف

فورستر پیش بینی می کند که سازمانها باید یک تشکیلات متمرکز برای انتخاب، بکارگیری، مدیریت و راهبری این سیستمها در اختیار بگیرند. مسئله مدیریت انرژی و کربن وابستگی زیادی به جریانهای اطلاعاتی دارد که این باعث می شود نقش واحدهای IT بخاطر تجربه ای که در نصب و راهبری سیستمهای ثبت اطلاعات در سازمان دارند، در این زمینه نیز پررنگ شود. همانطور که نرم افزارهای مرتبط با CRM، ERP، حسابداری و … در سازمان بکارگرفته می شوند، نرم افزارهای مدیریت انرژی و کربن نیز اطلاعات مربوط به مصرف انرژی و تولید کربن را ثبت می کنند و گزارشهای کاربردی ارائه خواهند داد.

نویسنده این مطلب Tom Raftery با پیش بینی موسسه Forrester در این زمینه که واحدهای IT در سازمان باید متولی سیستمهای مدیریت انرژی باشند موافق نیست و بیان کرده که واحدهای IT وظیفه حفظ و سلامت نگه داشتن اطلاعات سازمان را دارند و این به نوع نرم افزارهایی که در سازمان استفاده می شود وابستگی ندارد. در واقع عقیده وی بعنوان یک رسالت کلی برای دپارتمانهای IT مطرح می شود. بنابر همین دیدگاه وی پیش بینی کرده که مانند نرم افزارهای دیگر در سازمانها، IT وظیفه نگهداری از نرم افزارهای مرتبط با مدیریت انرژی را خواهد داشت اما کاربری این نرم افزارها به نقشی جدید در سازمانها با نام مدیر انرژی یا دپارتمان مدیریت انرژی واگذار خواهد شد.