اگر جزو آن دسته از افرادی هستید که تمام ارتباطات ایمیلی و برنامه ریزی زمان و کارهایتان را با Outlook انجام می دهید، این دو افزونه رایگان می تواند به شما کمک کند.
افزونه اول به نام Harmony است که به شما این امکان را می دهد تا تمام Attachmentهای ایمیلها را بصورت مرکزی و با اتصال به Google Doc یا کتابخانه اسناد Sharepoint مدیریت کنید. شما می توانید بصورت Drag & Drop فایلها را در متن ایمیل وارد کنید. درواقع این افزونه فایلها را وارد متن ایمیل نمی کند بلکه لینک فایل را در ایمیل قرار می دهد. بدین ترتیب مثلا شما تمام فایلهای کاریتان را در Google Doc ذخیره می کنید و بعد Harmony باقی کارها را انجام خواهد داد و دیگر حجم فایل ارسالی مهم نیست.
لینک دانلود Harmony for Google doc
لینک دانلود Harmony for Sharepoint
Xobni
افزونه بعدی Xobni است که این ابزار هم دارای نسخه رایگان و نسخه تجاری است. Xobni قابلیتهایی جدیدی به Outlook اضافه می کند که به شدت لازم هستند. جستجوی Xobni سرعت بالایی دارد و به شما این امکان را می دهد تا به راحتی ایمیلها، افراد و اطلاعات تماس و پیوستهای ایمیلها را جستجو نمایید. همچنین با استفاده از Xobni می توانید تاریخچه تغییرات فایلهای پیوستی به ایمیلها را مشاهده نمایید. یکی دیگر از قابلیتهای جالب در Xobni اینست که این ابزار بصورت خودکار اطلاعات افراد را از ایمیلها وارد دفترچه تماس می کند و شما می توانید یک پروفایل کامل از کاربر در سایتهای مختلف و سوشیال نتورکها داشته باشید. بدین ترتیب فقط از طریق Outlook می توانید از آخرین فعالیتهای کاربران در سرویسها مختلف از جمله توییتر آگاه شوید.
Xobni امکان نمایش ایمیل رد و بدل شده بین افراد را بصورت Thread فراهم می کند. این نوع نمایش بر اساس موضوع ایمیلها طبقه بندی شده و حتی ایمیلهایی که دارای پیوست هستند هم بصورت جداگانه نمایش داده می شوند.
لینک دانلود Xobni نسخه رایگان
اتفاقی که دوشنبه شب در برنامه نود افتاد باعث شد تا این مطلب را بنویسم.
برنامه نود
به نظر من یکی از کارهایی که در برنامه نود انجام شده اینه که توانسته با استفاده از خرد جمعی (Collective Intelligence) دو کار مهم انجام بده. اول اینکه نظر سنجیهای موثر برگزار کنه و دوم با راه اندازی بخش دوربین نود امکان تولید انواع محتوا مثل، تصویر، صوت و ویدئو را به مخاطبین خود بدهد. به عقیده من این موضوع یکی از نمونه های کاربردی رسانه اجتماعی یا همان سوشیال مدیا است. جایی که مجموعه ای از رسانه ها کنار هم قرار می گیرند. نکته قابل توجه اینه که در اختیار قرار دادن امکان تولید این نوع محتوا به مخاطبین باعث شده تا خلاقیت آنها در زمینه تولید محتوا شکوفا بشه. به همین دلیل از پخت آش نود تا ساخت دومینو می شه در این برنامه دید. به نظرم کاربرد این نوع از ترکیبهای رسانه ای در رسانه های مختلف به شدت کم رنگه. حداقل من تابحال در برنامه های تلویزیونی، رادیویی یا حتی رسانه هایی مثل روزنامه ها و مجلات ندیده ام که بتوانند از ترکیب رسانه های نوین و سنتی به خوبی استفاده کنند.
اما استفاده از این امکانات از آنجایی که فعالیتی جدید است باعث شده تا مقاومتهایی هم دربرابرش به وجود بیاید. مثلا مدیران و مربیان در مقابل تصویری خاص، یا موضوعی خاص واکنشی به شدت تهاجمی دارند. به نظرم این موضوع از ویژگی پنهان کار کردن ما سرچشمه می گیره. یعنی به جای اینکه از آزادی اطلاعات استقبال کنیم و ضعفها و اشتباهاتمان را بپذیریم، بیشتر به تکذیب کردن و فرافکنی می پردازیم. مثلا در همین برنامه اخیر وقتی عکسی از بازیکنان استقلال اهواز که در نمازخانه فرودگاه خوابیده بودند، مدیر باشگاه در تماس تلفنی با لحنی به شدت تهاجمی به فردوسی پور گفت که شما در حال خدشه دار کردن شخصیت باشگاه هستید. (قبلا هم بازیکنان این باشگاه سوار وانت بودند) به نظرم استراتژی کاملا اشتباه مدیریت باشگاه در استفاده از این پتانسیل به نفع خود بیشتر به شخصیت باشگاهش لطمه زد تا نمایش عکس.
رسانه اجتماعی با تک تک مردم در ارتباط است و بازخوردها را از نزدیک دریافت می کند. در چنین شرایطی می توان سکان این رسانه را به سمتی گرفت که باعث آبروریزی شود یا به سمتی هدایت کرد که به محبوبیت و شهرت برسد. از آنجایی که عامه مردم با این نوع رسانه در ارتباط هستند طبیعی است که نمایش یک شخصیت اتوکشیده که تمام شرایط بروکراسی اداری را رعایت می کند و به همه چیز به شکلی رسمی و بسته نگاه می کند، در برخورد با چنین شرایطی دچار چالش خواهد شد. این رفتاری است که بسیاری از مدیران و افرادی که در تیررس رسانه ها هستند، از خود بروز می دهند: نمایش شخصیتهای اتو کشیده.
پی نوشت:
وقتی داشتم این مطلب را می نوشتم مدام به این موضوع فکر می کردم که کاش می شد در این زمینه با عادل فردوسی پور یک گپ و گفتی داشته باشم. خیلی دوست داشتم بدونم این ایده چطور شکل گرفته، چطور پرورش یافته، آینده اش چه خواهد بود و ساز و کار پشت ماجرا چطور است؟ این میشه یه جور پشت صحنه فنی، رسانه ای، مدیریتی، نمی دونم میشه یه جور پشت صحنه.
تا چند سال پیش، مهمترین روشی که وبلاگها می تونستن خودشون رو معرفی کنند این بود که نویسنده آنها برود در بلاگهای دیگر کامنت بگذارد و از این طریق آشنایی شکل بگیره تا لینکش در صفحه بلاگ مورد نظر ثبت بشه. اما شاید در همین یکی دو سال اخیر و با اضافه شدن سرویسهای مختلف مبتنی بر وب ۲ که امکان بازنشر و به اشتراک گذاری را به سادگی در اختیار افراد قرار داده مسئله کامنتها دچار مشکل شده.
در حال حاضر برای اینکه یک بلاگ بیشتر معرفی بشه می تونه از فید برنر استفاده کنه، می تونه مطالبش را در توییتر، فیس بوک، باز، تکنوراتی و هزار جای دیگه با مخاطبین مختلف منتشر کنه و طبیعتا هرکدام از این سایتها و سرویسها امکان کامنت گذاری مستقل دارند. مثلا برای یک مطلب در گورد، فیس بوک، باز و جاهای دیگر کامنتهای متفاوتی ثبت میشه. این موضوع از چند نظر شاید جالب نباشه.
اول اینکه نویسنده بلاگ مجبوره به محیطهای مختلفی برای خواندن و پاسخ دادن به کامنتها مراجعه کنه.
دوم بسیاری از خوانندگان از مطالب و نظرات خوانندگان دیگر باخبر نمی شوند و عملا تبادل نظر بصورت ناقص انجام می شود.
ابزارهایی وجود دارند مثل Disqus که من هم از آن برای سیستم ثبت نظرات استفاده می کنم. Disqus با متمرکز کردن کامنتها و دریافت بازخوردها از فرند فید و توییتر به نویسنده بلاگ این امکان را می دهد که بتواند فعالیتهای مرتبط با مطلبش در این محیطها را مشاهده نماید. اما هنوز پشتیبانی از گودر و باز ندارد. اما در هر صورت می تونه امکان خوبی باشه ضمن اینکه بر روی وردپرس به خوبی کار می کنه.
اما به نظرم بهترین محل برای کامنت گذاری برای مطالب یک بلاگ، در خود همان بلاگ است. با این کار لطف بزرگی به نویسنده بلاگ و دیگر خوانندگان کرده اید. فاصله کامنت گذاری در خود بلاگ با کامنت گذاری در جاهای دیگر فقط و فقط یک کلیک است.
امسال برای این بلاگ ایده های زیادی دارم که کم کم همه آنها را عملی خواهم کرد.
بخش اول قسمتی جدیدی است به نام کاراکتر که فکر می کنم از حدود یکماه دیگر عملیاتی خواهد شد. اینکه در چه مورد است بماند تا به موقع بگویم. اما حدس زدن آزاد است.
بخش دوم معرفی بلاگهای سازمانی است که از این به بعد سعی خواهم کرد هر دوشنبه تا آنجا که بلاگی وجود داشته باشه آنها را معرفی کنم. در حال حاضر بخش بلاگ سازمانی ایجاد شده است. اگر بلاگ سازمانی دارید یا بلاگ سازمانی را می شناسید در فرم ثبت بلاگ سازمانی اطلاعات آن را وارد کنید.
بخش سوم معرفی سرویس ها و نرم افزارهایی است که بیشتر به موضوع مطالب این بلاگ یعنی بهره وری، خلاقیت، مدیریت و همکاری تیمی مرتبط است. تابحال مطلب تئوری زیاد نوشتم اما فکر می کنم بد نباشه از این به بعد نمونه های عملی در این زمینه ها را هم معرفی کنم. ممکن است مشابهتی در معرفی این خدمات در این سایت با دیگر سایتها پیش بیاید اما من موضوع را از دیدگاه خودم مطرح خواهم کرد. معرفی سرویسها و نرم افزارها فعلا بصورت هفتگی و در روزهای پنج شنبه خواهد بود.
در مطلب قبل راجع به بازنگری مفاهیم وب۲ صحبت کردم. در این مطلب یک بررسی کلی خواهم داشت بر روی سرویسهای ایرانی مبتنی بر وب۲٫
به نظرم قبل از راه اندازی یک سرویس جدید ایرانی، باید این سوال را پرسید که این سرویس چه تفاوتی با نمونه های غیر ایرانی خود خواهد داشت؟ می توان کار را خوب شروع کرد، اما می توان آن را خوب ادامه داد؟ آیا واقعا این توان وجود دارد، که همپای سرعت نمونه های غیر ایرانی، پیش رفت و امکانات جدید اضافه نمود و با این روش کاربران را جذب کرد یا حفظ نمود؟ آیا ایجاد و راه اندازی این سرویس مشکلی خاص مربوط به محدوده زندگی ما را حل می کند؟ اگر پاسخ به این سوال تنها مسئله زبان فارسی باشد به نظرم با یک پروژه شکست خورده روبرو خواهیم بود. چراکه مسئله زبان مدتهاست که در سایتهای غیر ایرانی حل شده. البته طبیعی است که پاسخ به این سوالات به نوع سرویسی که قرار است راه اندازی شود وابستگی کامل دارد. مثلا راه اندازی یک سرویس لینک دایرکتوری مشابه Digg به زبان فارسی به تنهایی می تواند مفید باشد. اما همین نمونه در سرویس مایکروبلاگینگ ممکن است کاربرد چندانی نداشته باشد.
در چند سایت ایرانی که بر پایه مفاهیم وب ۲ شروع بکار کرده اند کمی چرخیدم تا ببینم دارای چه امکاناتی هستند. سایتهایی که بررسی کرده ام وی ویو، فرندفا، iDev Center، کلوب و مهندس بوده. مسئله ای که در این سایتها مشهود است عدم وجود API کاراست. بعضی سایتها مثل مهندس، کلوب و وی ویو دارای API نیستند. این مفهوم برای یک سیستم وب۲ به معنی تبدیل شدن به یک جزیره است. در iDev Center و فرندفا APIها بر اساس دریافت اطلاعات کار می کنند و کاربر هنوز امکان اتصال این سرویس به دیگر سرویسها را نخواهد داشت.
اما چرا این مسئله مهم است؟
برای اینکه به این سوال پاسخ بدهم بهتره یک نگاهی به امکانات توییتر، فرندفید و فیس بوک بندازیم. در هر کدام از این سایتها شما می توانید منابع مختلف را به این سایتها متصل کنید. مثلا وبلاگتان را بروز کنید و بصورت خودکار عنوان مطلب در سایتهای مورد نظر وارد شود و یا Status خود را در یک سایت بروز کنید و در دیگر سایتها نیز بروز شود. می توانید با حساب کاربری هرکدام از این سایتها به دیگر سایتها وارد شوید و از اطلاعات پروفایل خود در دیگر سایتها استفاده کنند و …
مجموعه این امکانات به کاربر این قدرت را می دهد تا درگیر جزیره های اطلاعاتی و سایتهای جزیره ای نشود و اطلاعاتش در مجموعه ای از سایتها شناور باشد و براحتی بتواند از هرکدام بسته به نیاز و نوع کاربری اش استفاده نماید.
به نظرم در سایتهای ایرانی اول جزیره ای شدن مشکل بزرگه، دوم اینکه تا زمانی که کاربر در سایت مذکور قرار داره قادر به استفاده از امکانات سایت خواهد بود و به محض خروج دیگر قابلیت استفاده از آن قابلیتها را نخواهد داشت. مثلا در توییتر راههای زیادی وجود داره که اگر شما در تویتتر نباشید باز به شما امکان بروز رسانی خواهد داد. و سوم اینکه در بعضی موارد کپی برداری صرف و مشابه سازی عملا جذابیتی برای فعالیت مخاطب نخواهد داشت.
وب ۲
اوایل که تازه مفهوم وب ۲ مطرح شده بود من خیلی به موضوعهای محدوده وب علاقمند نبودم و بیشتر مشغول کارهای مربوط به شبکه بودم. اما خوب بخاطر دارم که تو هر بلاگی که می رفتم راجع به وب ۲ حرف می زد و شکلی از آیکونهای بزرگ و نوشته های درشت را معرفی می کرد و من واقعا فکر می کردم که وب ۲ یکجور شکل طراحی سایته. اما حالا که موضوع کاری من بیشتر به سمت رسانه اجتماعی و مفاهیم همکاری تیمی معطوف شده به طبع بیشتر مفاهیم این حوزه را دنبال می کنم.
مطلبی در بلاگ آقای مزیدی با موضوع فرومها را به موزه بسپارید و کامنت من برای آن مطلب و نظرات دیگران باعث شد تا فکر کنم شاید بد نباشه حالا که ۴-۵ سالی از مطرح شدن مفهوم وب۲ گذشته، یک بازنگری درباره مفاهیم پایه ای وب۲ داشته باشیم. به نظرم گاهی در تعریفی که از وب۲ داریم دچار اشتباه می شویم.
حقیقت وب۲ چیزی فرای استفاده از تکنولوژی در طراحی وب سایتها است. به نظرم میرسه مفهومی که از وب ۲ در ایران خیلی رایج شده بیشتر به تکنولوژی وابسته شده تا به کاربردهای درست آن. به همین دلیل هم مجموعه ای از سایتهایی را می بینیم که با تکیه بر عنوان وب ۲ شروع به کار می کنند اما قابلیتهای اصلی وب ۲ را ندارند.
یکی از پایه ای ترین مفاهیمی که وب۲ بر آن تاکید دارد، قدرت بخشیدن به افراد است. یعنی بجای اینکه سیستمها بصورت متمرکز مدیریت شوند و یک یا چند نفر سیاست گذاری باشند یا تولید محتوا کنند و بازدیدکننده ها فقط وظیفه بازدید را داشته باشند، این سیستمها امکاناتی را در اختیار افراد قرار می دهند تا بوسیله این امکانات آنها قدرت تولید محتوا یا مشارکت در تولید محتوا را بدست آورند. این جنبه Social وب ۲ است: قدرت بخشیدن به افراد برای مشارکت در فعالیتها. عمده سایتها مثل فیس بوک، توییتر، گوگل ویو، گوگل رید و یا سایتها اشتراک لینک و … بر همین مبنا فعالیت می کنند.
مورد دیگه در مفهوم وب ۲ بحث طبقه بندی اطلاعات است. در سیستمهای قبل از وب ۲ طراحان به دسته بندی اطلاعات فکر می کردند و آنرا طراحی می کردند که به این کار طراحی Taxonomy می گفتند. اما در سیستمهای وب ۲ Taxonomy به Folksonomy تبدیل شده. Folksonomy طبقه بندی از پیش تعریف شده نیست، بلکه به افراد این امکان را می دهد تا بصورت مشارکتی، اطلاعات را طبقه بندی نمایند. سیستمهای تعریف تگ در سایتها و ابزارهای مختلف از این دسته هستند.
مسئله دیگر در مفهوم وب ۲ بحث سیگنالهاست. یعنی هر سایت دارای سیگنالهایی است که کاربران با دنبال کردن این سیگنالها از تغییرات سایت مورد نظر آگاه می شوند. سیگنالها در قالب RSS در سایتها منتشر می شوند. وجود API (Application Programming Interface) از دیگر قبلیتهای وب ۲ است. API ها به توسعه دهندگان نرم افزار این امکان را می دهد تا تا سرویسهای جدید بر اساس دیگر سرویسها وب ۲ ایجاد نمایند. در سایتها فیس بوک و توییتر و موارد دیگر این قابلیتها وجود دارد و بر اساس آن می توان مجموعه ای از نرم افزارها و خدمات جدید را ایجاد کرد. APIها تنها از نظر ایجاد سرویسهای جدید پراهمیت نیستند بلکه APIها این امکان را فراهم می کنند تا کاربران بتوانند هرچه بیشتر و گسترده تر فعالیتهای اجتماعی در سطح وب داشته باشند. بعنوان مثال شما می توانید از روشهای مختلف اکانت توییتر خود را بروز کنید. می توانید چندین سرویس را به هم متصل کنید مثلا با بروز کردن فرند فید، توییتر و فیس بوک هم بروز شوند و مواردی از این دست.
در مطلب بعدی سعی می کنم بررسی کلی درباره سایتهای وب ۲ ایرانی داشته باشم و نقاط ضعف و قوت آنها را بصورت کلی بررسی کنم.
توی این دید و بازدیدهای عید که گاهی خسته کننده هستند و گاهی جذاب، با نکته هایی برخورد میکنی که باعث هیجان زدگی میشه. عکس زیر مربوط به پذیرایی یکی از اقوامه که برای اینکه مهمونها راحت باشند، حتما میوه بخورند، میوه ها تازه و خنک باشند، میوه های گوناگون میل بشه، مهمونها درگیر تعارف و رودربایستی نشوند و خودشون هم از تعارف و قسم دادن برای خوردن میوه راحت بشن، چنین ابتکاری زده. در همه شرایط میشه فکر کرد که چطور میشه کارها رو آسون کرد و چطور میشه تغییرات کوچکی بوجود آورد که نتیجه مثبت داشته باشه. من از دیدن این نوع پذیرایی خیلی شگفت زده شدم. شاید قبلا کسانی این سبک پذیرایی میوه را دیده باشند اما برای من تازگی داشت و نشونه خلاقیت و فکر به بهبود بود.
سیخ میوه
