علی نعمتی شهاب دانش‌آموخته مهندسی صنایع و دانشجوی کارشناسی ارشد MBA در دانشگاه صنعتی امیرکبیر است. وی دارای ۵ سال سابقه فعالیت در حوزه مشاوره مدیریت و به‌ویژه مشاوره مدیریت فناوری اطلاعات است و در چند پروژه ملی مرتبط با توسعه کاربردهای فناوری اطلاعات در کشور همکاری داشته است.

چند روز پیش خبری دیدم با این‌ عنوان که Infosys با یک قرارداد ۱۰۰ میلیون دلاری فعالیت‌های مربوط به مدیریت IT را در شرکت معظم مایکروسافت به دست گرفت. این خبر بسیار جالب است؛ از این‌ جهت که Infosys به‌عنوان یک شرکت مشاوره فناوری اطلاعات از یک کشور در حال توسعه توانسته است به سطحی از توانایی برسد که شرکتی هم‌چون مایکروسافت فعالیت‌های مربوط به فرایندهای حاکمیت فناوری اطلاعات خود را به آن بسپارد.

Infosys یک شرکت مشاور فناوری اطلاعات هندی است که در سال ۱۹۸۱ و با سرمایه‌ای برابر ۲۵۰ دلار آمریکا تأسیس شده است. درآمد کنونی این شرکت حدود ۴/۸ میلیارد دلار آمریکا است. این شرکت به صورت تخصصی به ارایه خدمات مشاوره فناوری اطلاعات می‌پردازد که از میان آن‌ها می‌توان به مشاوره کسب و کار، حل مسئله به کمک راه‌حل‌های فناوری اطلاعات، طراحی و پیاده‌سازی نرم‌افزارهای کاربردی (Applicationها)، یکپارچه‌سازی سیستم‌های اطلاعاتی جزیره‌ای سازمان‌ها، نگهداری سیستم‌های اطلاعاتی و ارایه خدمات برون‌سپاری فرایندهای کسب و کار اشاره نمود. (اطلاعات بیش‌تر این‌جا)

آشنایی من با Infosys به شکلی کاملا اتفاقی رخ داد: یک روز که داشتم برای کارم دنبال مطالبی در زمینه معماری سازمانی می‌گشتم به نتایج پیمایش جالب توجه این شرکت در مورد روندهای روز معماری سازمانی در سراسر جهان رسیدم؛ گزارشی بسیار کامل که به خوبی نشان می‌داد که وضعیت روز معماری سازمانی در دنیا به چه شکل است، چه محرک‌هایی باعث آغاز پروژه‌های معماری می‌شوند، تمرکز پروژه‌های معماری بر چه موضوعاتی است، ابزارهای مورد استفاده در پروژه‌ها چیستند و …

اما چیزی که من را به شناخت بیش‌تر Infosys علاقه‌مند کرد، هندی بودن این شرکت بود. این‌که یک شرکت مشاوره در یک کشور در حال توسعه بتواند چنین بستر تحقیقاتی عظیمی را برای بررسی روندهای یک صنعت بزرگ در جهان ایجاد کند و از آن مهم‌تر این‌که این شرکت بتواند اعتماد و اعتبار لازم را برای انجام چنین تحقیقی در سطح بین‌المللی کسب کند، نکته بسیار جالب توجهی بود. همین موضوع انگیزه‌ای شد تا تلاش کنم شناخت بیش‌تری نسبت به Infosys و فعالیت‌های کسب کنم و از هر از چند گاهی به سایت این شرکت برای کسب اطلاع از فعالیت‌ها و نتایج تحقیقاتی آن سر بزنم.

در مورد شرکت Infosys چند نکته بسیار جالب وجود دارد:

۱٫ توجه بسیار زیاد به تحقیق و توسعه به‌عنوان یک عامل حیاتی در رشد یک شرکت مشاوره به‌ویژه در سطح بین‌المللی: تفاوت بسیار زیادی وجود دارد بین این‌که شما به‌عنوان یک مشاور مزیت رقابتی‌تان را خودتان تولید کنید تا این‌که حداکثر ترکیب مناسبی از نتایج تحقیقات و تجارب دیگران ارایه دهید. Infosys امروز می‌تواند در سطح جهانی رقابت کند؛ چرا که خودش را محدود به مدل‌ها و مفاهیم مطرح در کتاب‌ها و مقالات نکرده است.

۲٫ Infosys سبد بسیار کاملی از محصولات را ارایه می‌دهد: این یکی بسیار نکته مهمی است. Infosys از یک سو خدمات مشاوره کسب و کار و مدیریت فناوری را ارایه می‌کند و از سوی دیگر، راه‌حل‌های تکنولوژیک متناسب آن‌ها را طراحی و پیاده‌سازی می‌کند. این مزیت رقابتی به شدت این شرکت را از شرکت‌های رقیب متمایز می‌کند؛ چرا که اغلب شرکت‌‌های فعال در صنعت فناوری اطلاعات یا صرفا مشاور هستند و یا صرفا کدنویس. تجربه شخصی من نشان‌دهنده وجود یک فاصله قابل تأمل میان دیدگاه‌های این دو گروه شرکت‌ها نسبت به ماهیت مسائل پیش‌روی سازمان‌ها و چگونگی حل آن‌ها با استفاده از قابلیت‌های فناوری اطلاعات (IT Capabilities) است. Infosys برای متمایز کردن خود درست روی این شکاف دست گذاشته و آن را پر کرده است!

۳٫ Infosys خودش را محدود به بازار داخلی نکرده است: هر چند شاید الگوگیری از این رویکرد در اقتصاد بسته ایران چندان آسان نباشد؛ اما در هر حال این موضوع که Infosys خود را محدود به بازار داخلی کشور خود نکرده و برای ورود به بازارهای جدید تلاش کرده است، موضوعی قابل تأمل است. Infosys با این کار هم تجارب جدیدی را در یک محیط اقتصادی پیشرفته‌تر و پیچیده‌تر کسب کرده (چون طبعا با مشکلات و چالش‌های جدیدی در این محیط جدید مواجه شده است) و در عین حال بر مبنای رقابت شدید موجود در محیط بین‌المللی، بیش از پیش به لزوم توجه به دو عامل اول به‌عنوان مهم‌ترین ابزار بقای خود پی برده است. ضمن این‌که همکاری با شرکت‌های معتبر بین‌المللی و درس گرفتن و الگو گرفتن از شیوه‌های کاری، متدولوژی‌ها و ابزارهای مورد استفاده آن‌ها نیز قطعا تأثیر بسیار زیادی بر توسعه این شرکت داشته است (اگر در ایران کار مشاوره کرده باشید و در همان حوزه کاری‌تان نمونه‌های کار شرکت‌های مشاوره خارجی را دیده باشید درک می‌کنید منظورم چیست!)

Infosys با این ویژگی‌ها یک نمونه بسیار قابل تأمل برای فعالان صنعت مشاوره فناوری اطلاعات در ایران است؛ این‌که شرکتی با سرمایه اولیه ۲۵۰ دلار آمریکا ظرف ۲۰ سال به چنین غولی تبدیل شود می‌تواند درس‌های بسیار زیادی را ـ در مورد این‌که چگونه یک شرکت مشاوره IT را بنا نهیم و آن را توسعه دهیم ـ برای ما در بر داشته باشد. خوشحال می‌شوم که نظرات شما را نیز در مورد درس‌هایی که می‌توان از مطالعه شرکت‌هایی چون Infosys به دست آورد بدانم.

Share

بلاگ شرکت رادمان

عنوان شرکت: شرکت توسعه فناوری رادمان

زمینه فعالیت: فناوری اطلاعات

مدیر بلاگ: علی واحد

تعداد نویسنده: ۱ نفر

آدرس بلاگ: http://weblog.radmanitd.com/

آدرس سایت: http://www.radmanitd.com/

آقای واحد در پاسخ به این سوال که چرا داشتن بلاگ سازمانی برای شما مهم است اینگونه پاسخ داده اند:

دوستی دارم متخصص روابط عمومی ، تعریفی دارد برای  وبلاگ از دیدگاه روابط عمومی که می پسندم: “وبلاگ همان وب سایت است اما با روابط عمومی بهتر” همو بود که حدود ۶ سال پیش تشویقمان کرد به ایجاد وبلاگ برای شرکت. ابتدا نوشتن در این وبلاگ نه به جهت اهمیت آن برای شرکت بلکه به عنوان روشی برای ارضاء یک حس شخصی بود: آنکه می نویسم پس هستم یا چون هستم می نویسم! اما به مرور اهمیت وب سایت و وبلاگ برایمان بیشتر شد، آنجا که اولا وارد عرصه روابط عمومی الکترونیک(ePR) و راهکارهای مدیریت ارتباطان مشتریان (CRM) شدیم و خودمان بایستی به عنوان مجری طرح  به این مفاهیم اعتقاد عملیمان را نشان می دادیم و دوما وب سایت رسانه اصلی ما برای ارتباط با مشتریانمان گردید تا جاییکه بیش از یک سوم کل مشتریان ما در این چند سال مستقیما از طریق وبسایت با ما آشنا شده اند.

به مرور تفکیک وظیفه ای برای وب سایت و وبلاگ رادمان قائل شدیم:

اگر چه در کنار وب سایت کانالهای دیگری برای ارتباط رسمی، دائمی و دوسویه با مشتریان داریم، اما حداقل در این چند سال، وبلاگ تنها رسانه روابط عمومی ما بوده است، رسانه ای که ضمن ارتباط به شکلی گسترده در موضوعات متفاوت و با ادبیاتی راحت تر با مخاطبان می توانیم از نظرات آنها نیز به شکل موثری بهره مند شویم.

امروز بسیار به وب سایت و وبلاگ رادمان وابسته ایم تا جاییکه همانگونه که در یکی از نوشته های وبلاگ به آن اشاره کرده ام اگر کسی قرار باشد بداند چه کرده ایم و می کنیم کافیست وب سایت را ببیند و اگر بخواهد بداند چگونه فکر می کردیم و می کنیم می تواند وبلاگ را ببیند.

همین!

Share

در مطلب قبل درباره سیاستهایی که شرکتهای خارجی در خصوص دسترسی به سوشیال نتورکها اتخاذ می کنند توضیح دادم. اما حقیقت اینه که در شرکتهای ایرانی ما یک پله عقب تر قرار داریم و مسئله دسترسی یا عدم دسترسی به سایتهای خاص نیست. بلکه مسئله دسترسی به خود اینترنت است.

با توجه به قوانین اینترنتی در ایران، مدیران ایرانی به هیچ عنوان نیاز نیست دغدغه این مسئله را داشته باشند که کیفیت کار کارکنانشان به دلیل صرف وقت در سایتهای خاصی افت کند. افراد دیگر این موضوع را زودتر فهمیده اند و کلن صورت مسئله در این باره در شرکتهای ایرانی پاک شده.

اما آنچه که باعث می شود تا شرکتهای ایرانی سیاستهای محدود کننده در خصوص استفاده از اینترنت برای کارکنانشان وضع کنند به نظر من می تواند شامل دلایل زیر باشد:

• اینترنت در بسیاری از شرایط مفهومی تزئینی دارد تا کاربردی
• بسیاری از کسب و کارهای ایرانی وابستگی به بستر اینترنت ندارند
• هزینه پهنای باند در ایران نسبت به دیگر کشورها گران تر است
• از آنجا که دسترسی به اینترنت با کیفیت مطلوب در ایران در اختیار همه افراد نیست پس افراد بیشتر ترغیب خواهند شد تا بخش عمده کارهای شخصی خود را در محل کار خود انجام بدهند. در نتیجه میزان بهم خوردن تمرکز و اتلاف وقت کاری در ایران به نسبت دیگر کشورها بالا می رود.

اگرچه در شرکتهای خارجی دسترسی آزاد به سوشیال نتورکها ممکن است معیار انتخاب کار باشد، در ایران دسترسی به اینترنت یک معیار است. بخصوص برای کارشناسان فنی که در زمینه IT کار می کنند.

وضعیت دسترسی به اینترنت در محل کار شما چطور است؟ آیا دسترسی تمام وقت دارید؟ آیا در ساعات خاصی به اینترنت دسترسی دارید؟ آیا قوانینی خاصی برای دسترسی به اینترنت در محل کار شما وضع شده؟

پی نوشت:

• شما می توانید در نظر سنجی درباره نحوه دسترسی به اینترنت در محل کار خود که در سایت قرار دارد شرکت کنید.

Share

Social Media ban

ظاهرا این مطلب در گوگل ریدر درست نمایش داده نمیشه. شاید بخاطر وجود قسمت نقل قول باشه. اگر در خواندن این مطلب دچار مشکل شده اید از شما عذرخواهی می کنم و خواهش می کنم مطلب اصلی را در صفحه بلاگ بخوانید.

داشتم این مطلب رو می خوندم درباره اینکه چرا اعمال محدودیت دسترسی به سایتهای سوشیال مدیا مشکلی را حل نمیکنه و برعکس بیشتر افراد را تحریک به استفاده می کنه. در این مطلب به دو گزارش خیلی جالب اشاره شده بود که بیشتر از خود مطلب این گزارشها نظرم را جلب کردند.

گزارش اول درباره سیاستهای دسترسی به Facebook، Twitter، Myspace و LinkedIn در سازمانها است. بر اساس این گزارش ۵۴% از شرکتها دسترسی به این سایتها را برای کارکنانشان محدود کرده اند. ۱۹% از شرکتها استفاده از این سایتها را تنها در زمینه موضوع فعالیت کاری مجاز می دانند و ۱۶% هم اجازه استفاده محدود شخصی از این سایتها به کارکنانشان می دهند و تنها ۱۰% از شرکتها استفاده از چنین سرویسهایی را برای کارکنانشان آزاد گذاشته اند. آنچه که Dave Willmer مدیر موسسه Robert Half Technology که یک موسسه کاریابی در زمینه IT است و این تحقیق را انجام داده مطرح می کند اینگونه است:

استفاده از سایتهای سوشیال نتورک باعث می شود توجه کارکنان از کار اصلی منحرف شود و این منطقی است که دسترسی به چنین سایتهایی محدود شود. اگرچه این نکته را هم باید در نظر داشت که این سایتها برای بعضی از شرکتها ابزار کسب و کار است.

اما در همین زمینه گزارش دیگری مشخص می کنه که در شرکتهایی که دسترسی کامل به سوشیال نتورکها دارند گاهی پرسنل بیش از ۲ ساعت از زمان کاری خود را در این سایتها صرف می کنند. اما محدود کردن کامل دسترسی هم باعث می شود تا افراد زمان بیشتری برای دور زدن سیاستهای محدود کننده شرکت صرف کنند.

گزارش دوم هم اما جالب است. در این گزارش مشخص شده که دسترسی به سایتهایی مثل Facebook در تصمیم گیری کارکنان برای انتخاب کار در یک شرکت تاثیر دارد. بر اساس این گزارش ۳۹% از کارکنان بین ۱۸ تا ۲۴ سال حتی به دلیل عدم دسترسی به این سایتها محیط کار خود را تغییر می دهند. ۲۱% از افراد در این فاصله سنی از محدودیتهای در این زمینه ناراحت هستند. اما در سنین بالاتر، کمتر به این موضوع اهمیت می دهند.

بیشتر شرکتها به دو دلیل زیر دسترسی به سوشیال نتورکها را محدود کنند:

• از بین رفتن تمرکز کارکنان
• مصرف شدن پهنای باند اینترنت شرکت بخصوص در شرایطی که استفاده از ویدئو و دانلود آن مطرح شود

نکته جالب در این گزارشها اینست که بسیاری از کارکنان شرکتها عقیده دارند اگر محدود کردن دسترسی به این سرویسها، باعث افزایش کیفیت دیگر خدمات مبتنی بر شبکه شود، آنها هم از این سیاست استقبال خواهند کرد.

مطلب بعدی راجع به سیاستهای دسترسی به اینترنت در شرکتهای ایرانی خواهد بود. از دست ندهید!

پی نوشت:

• درباره گزارش دوم توییت کردم، یکی از دوستان گفت حالا باید تحقیق کرد که عدم دسترسی به فیسبوک چقدر باعث مهاجرت از کشور میشه!

Share

Wridea.com

احتمالا خیلی با این موضوع برخورد کرده اید که ایده ای به ذهنتان رسیده و فکر کردید که چه ایده خوبیه و حتما باید بهش بپردازم و بعد یا فراموشش کرده اید و یا آنرا در یک دفتر نوشته اید و بعد دفتر را گم کرده اید. شاید هم برای عملی کردن ایده تان باید با دوستانتان همفکری می کردید اما هیچگاه کار را جدی نگرفته اید و فرصت دورهم نشستن و بحث کردن هم پیش نیامده.

سایت wridea.com به شما این امکان را می دهد تا یک فضای اختصاصی برای ثبت ایده هایتان ایجاد کنید و با یک آدرس اختصاصی به آن دسترسی پیدا کنید. بعنوان مثال آدرس اختصاصی من در این سایت هست amirm.wridea.com. بعد از ایجاد این فضای اختصاصی شما می توانید به سادگی یک ایده را در یک خط ثبت کنید و اگر لازم بود توضیحاتی به آن اضافه کنید. همچنین این سایت به شما امکان اضافه کردن دوستانتان به فضای اختصاصی خود را می دهد و از این طریق می توانید ایده هایتان را با دوستانتان به اشتراک بگذارید و به آنها اجازه بدهید تا اظهار نظر کنند. شما می توانید گروه های دوستانتان را ایجاد کنید و بدین طریق دسترسی به ایده های مختلف را در اختیار گروه های متفاوت قرار دهید و به آنها این امکان را بدهید تا نظر خودشان را درباره ایده های شما بیان کنند.

از دیگر امکانات این سایت قابلیت ایجاد برچسب و طبقه بندی ایده ها بر اساس برچسبهاست. همچنین می توانید صفحات متفاوت ایجاد کنید و ایده هایتان را در صفحات ایجاد شده بنویسید. قابلیت دیگر این سایت به نام Idea Rain است که در قسمت Tools در منوی بالایی سایت قرار دارد. Idea Rain تمام ایده های شما را بصورت قطرات باران روی صفحه نشان می دهد. تمام ایده های ثبت شده شما از بالا به پایین روی صفحه می افتند و می روند. در این لحظه کافیست به پشتی صندلی خود تکیه بدهید، به باران ایده هایتان نگاه کنید و بعد تصمیم بگیرید که چکار باید انجام بدهید.

این ویدئوی معرفی wridea را ببینید. البته لهجه بد گوینده را هم باید در نظر گرفت.

What is Wridea from Octeth on Vimeo.

نکته قابل توجه در مورد این سایت این هست که از Internet Explorer پشتیبانی نمی کند.

Share

بلاگ سازمانی بهساد

عنوان شرکت: شرکت مهندسین مشاور بهبود سامانه های دانش افزار – بهساد

زمینه فعالیت: فناوری اطلاعات

مدیر بلاگ: مجید آواژ (مدیر عامل)

تعداد نویسنده: ۴ نفر

آدرس بلاگ: http://www.behsad.org/weblog

آدرس سایت: http://www.behsad.com/portal/

آقای آواژ در پاسخ به این سوال که چرا داشتن بلاگ سازمانی برای شما مهم است اینگونه پاسخ داده اند:

برای من که نوشتن جزء ارزشمندترین عادات زندگی بوده و عشقی به نام بهساد را در تک‌تک سلو‌ل‌هایم حس می‌کنم، نوشتن  در وبلاگ و برای دیگران نوشتن نه یک وظیفه که یک حرکت غیر ارادی مانند نفس کشیدن است . اما اگر بخواهم در چارچوب منطق متداول صحبت کنم. من دلایل زیادی را برای مهم بودن وبلاگ در بهساد احساس می‌کنم که شاید اولین آن‌ها ایجاد نگاهی دیگر است. وجود وبلاگ علاوه بر ایجاد شفافیت نسبی و انتقال تجربیات به سایرین، فضایی است که می‌توان خارج از چارچوب رسمی وب‌سایـت و تبلیغات شرکت و ژست‌های رسمی حرف زد و نگاه کرد و به نحوی خارج از کادر بود. برای ما که عادت کرده‌ایم دو یا سه جور زندگی کنیم. وبلاگ اگر به درستی استفاده شود، ابزاری است که می‌تواند ما را به یک‌رنگی نزدیک‌تر سازد و به ایجاد یک تصویر ۳۶۰ درجه از ما نزد دیگران کمک کند. از طرف دیگر وبلاگ به نوعی به عنوان حافظه سازمانی است. بدین صورت که به تدریج وقتی بلاگ از پس سالیان گذشته مطالعه میشود، بسیاری از تفکرات و فرهنگ‌های سال‌های گذشته را یاد آوری می کند که الآن دیگر در سازمان نیستند و چه خوب می‌توانیم خود را با وبلاگ در گذر زمان نگاه کنیم. کارکرد دیگر وبلاگ را می توان به منزله ارتباطات درون سازمانی نیز در نظر گرفت. گرچه عجیب به نظر می رسد، اما در صورتی که عنصر صداقت در بلاگ رعایت شود، همکاران داخل سازمان یک نوشته را به مثابه بیانیه‌ای می دانند که سازمان برای اعلام به دیگران صادر می‌کند و قطعا در برداشت‌ها و روحیه‌های سازمانی نیز تاثیر بسزایی دارد. همکاران به سادگی می‌توانند صداقت سازمان را در برخورد با محیط مورد ارزیابی قرار دهند و با انعکاس عملکرد ‌آنها در وبلاگ تصویر شفافتری از آن‌ها نزد مشتریان وجود خواهد داشت. همچنین وقتی تعداد نویسندگان وبلاگ زیاد می‌شود، احساس خوبی از تعلق به جمع و هم‌آهنگی به وجود می‌آید که شاید بی‌نظیر باشد. در نهایت من فکر می‌کنم که نوشتن یعنی جدی گرفتن، چه آن زمانی که با نوشتن و مستندسازی فرآیندها و مدارک را جدی می‌گیریم و چه زمانی که با نوشتن در وبلاگ فرهنگ سازمانی و تجربیات را جدی می‌گیریم.

Share

در جریان راه اندازی یک بلاگ سازمانی، بعنوان اولین پروژه رسمی،استفاده از ابزارهای سوشیال مثل توییتر و فیس بوک و فرندفید را در دستور کارم داشتم و اعتقاد داشتم که این ابزارها می تونن ارتباط قابل توجهی با افراد برقرار کنن اما بعد این سوال برام پیش اومد که با توجه به عدم دسترسی به این سایتها (غیر قانونی بودن دسترسی) و با توجه به اینکه بخش عمده ای از مشتریان هم دولتی هستند، ممکن است این موضوع به جای آنکه به وجهه عمومی شرکت کمک کند باعث بروز مشکلاتی بشود. به همین دلیل بعد از مشورت با یکی از معاونین شرکت از ایجاد پروفایل در آن سایتها و اتصالشان به بلاگ به کل صرف نظر کردم.

ظاهرا دسترسی به این سایتها در قانون جرائم اینترنتی جرم محسوب میشه که البته من این قانون را چندبار مرور کردم اما اشاره مستقیمی به این موضوع نشده بود یا شاید هم من چیزی ندیدم. اما در جریان قوانین اینترنتی همه می دانیم که با یک قانون نانوشته روبرو هستیم و به همین دلیل از خیر فعالیتهای سوشیال به دلیل مشکلات احتمالی آتی گذشتیم.

Share